PREPARATIO MORTIS

Met ‘Preparatio Mortis’ maakte Jan Fabre in 2005 furore op het festival van Avignon. Inmiddels is deze danssolo, op orgelmuziek van Bernard Foccroulle, uitgegroeid tot een volwaardige voorstelling gewijd aan het lichaam, transformatie en utopie. Fabre plaatst niet de dood maar het leven centraal: ‘De dood dwingt ons tot een meer volledige, intensere visie op het leven.’

Een bloementapijt van duizenden gele, rode, paarse en witte bloemen overwoekert een graftombe. Het kleurrijke dekbed, waar ontelbare vlinders rondfladderen, lijkt ritmisch te ademen. In die bloemenzee wordt nieuw leven geboren. Danseres Annabelle Chambon lijkt uit de dood op te staan. Iedere beweging, iedere adem wordt een verrijzenis die de honger naar het leven uitdrukt. De dood wordt een positief energieveld, een motor voor nieuwe dromen en verlangens. Sublieme schoonheid in verbinding met ultieme vergankelijkheid. Liefde en dood kruisen elkaar in deze voorstelling die schittert als een kleine gepolijste parel.

EN - In this dance solo Jan Fabre celebrates life as a preparation for death. Dancer Annabelle Chambon rises from a flower carpet, a tomb covered with thousands of colourful flowers. Fabre brings, as he often does, sublime beauty in relation with ultimate decay.

FR - Dans ce solo de danse, Jan Fabre célèbre la vie comme une préparation à la mort. Un tapis de milliers de fleurs couvre et colorie une pierre tombale. La danseuse a l’air de ressusciter avec une intensité extrême de vivre. Comme si souvent Jan Fabre associe la beauté sublime à l’ultime précarité.